Anne Baba Diane Schuur’da, Çocuk Evde

Diane Schuur - 30 Eylül 2010 - Cemal Reşit Rey, İstanbul

Oğlumuz doğduktan sonra uzun yıllar çok sevdiğimiz konser ve sinema “günlerimize”, bir kaç kaçamak dışında, ara vermiştik. Son yıllarda gördüğümüz filmler “Garfield”, “Arı Filmi” ve “Astro Boy”..dan ibaretti. Oğlumuz şimdi ilkokul 2′ye gidiyor.

Nedenini tam bilemesem de “Bundan böyle konserlere gidebiliriz yeniden” diye düşünerek 20. Akbank Caz Festivali kapsamında konser verecek olan Diane Schuur için bilet alıverdim ansızın. Böylesine önemli bir ses kaçırılamazdı….

Konsere gitmek üzere evden ayrılana kadar da gayet rahattım, “Oğlum bakıcısını çok sever, eminim sorun olmayacak” diyordum kendi kendime. Ve gün geldi çattı. İstanbul trafiğini de düşünerek evden erken çıkmak durumundaydık. Oğlumuzun okul servisiyle eve gelmesini bekleyip hemen çıkmamız gerekiyordu.

Geldi. Ve benim ruh halim bir anda değişiverdi. Okul çıkışı yorgun görünüyordu, öksürüğü vardı, Türkçe ödevi vardı, İngilizce öğretmeni de ödev vermişti, bakıcısı İngilizce ödevini yaptıramayacaktı, “Acaba evde mi kalsaydık?”, “Hata mı yapmak üzereydik?”…

Az sonra arabadaydık; sorular ve endişeler suçluluk duygusuyla birleşmiş, bu duygularla başa çıkmak için kendimle konuşuyordum:  ”Artık büyümüştü”, “Kendi başına da vakit geçirmeliydi”, “Bizsiz de olmaya çalışmalıydı”…

Ve konser öncesi buluştuğumuz arkadaşlarla hızlıca bir yemek yerken geri planda geride bıraktığımız “ev” vardı şüphesiz… Neyse ki konser başladı en sonunda. “Cemal Reşit Rey’de Diane Schuur… Daha ne olsun?”…  Yorum nefis, ses güzel, müzisyenler çok iyi… Ardarda klasik caz şarkıları ve beklemediğimiz anda Beatles’ın “Let it be”si, çıplak sesle söylenen bir “The Wizard of Oz” klasiği… Ama arada bir arkaya bakınca arka sıradaki görüntü: Bir aile çocuklarını da getirmiş; anne, baba ve iki çocuk… Ne güzel de konser izliyorlardı. “Biz de mi getirseydik?”… “Bak, bak, başka çocuklar da vardı konser izlemeye gelen”…

Konser bitti. Eve döndük. Oğlumuz çoktan uyumuştu. Odasına girip yatağının yanına oturduğumda beklemediğim şekilde rahatlamıştım… hem konseri izlemiş olmaktan mutluydum, hem de oğlumun yüzündeki huzurlu ifadeden…

(Bu yazı ilk kez 5 Ekim 2010 tarihinde şu an aktif olmayan Anne, Baba ve Çocuk isimli blogumda yayınlanmıştır)

Bu yazı Çocuk Eğitimi içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s