Flashback: Gülsin Onay ve Bilkent Senfoni’den Saygun Konçertoları

Gülsin Onay’ın Kadıköy Süreyya’daki Darüşşafaka Konseri’ne geri sayım devam ederken piyanistimizin albümlerini dinliyor, yazılanları okumaya gayret ediyorum. Bu albümler arasında Howard Griffiths yönetimindeki Bilkent Senfoni Orkestrası eşliğinde icra ettiği Ahmed Adnan Saygun’un 1 ve 2 numaralı Piyano Konçertoları Onay’ın kariyerindeki en değerli kayıtlar olsa gerek. CD, CPO etiketiyle piyasada bulunuyor.

CD’deki konçertoların bir Türk bestecisine ait olması, Onay’ın Saygun ile birlikte çalışmış olması ve eserlerin ruhunu en iyi şekilde yansıtabilmesi ve (ne muhteşem bir duygu olmalı) 2 numaralı konçertonun Saygun tarafından Onay’a ithaf edilmiş olması bu kaydın değerini daha da artırıyor. Türk müzik tarihine damgasını vuran iki eser, enfes bir kayıtla müzikal ve kültürel tarihimizin sayfalarındaki yerini alıyor. Piyanist Gülsin Onay, şef Howard Griffiths ve Bilkent Senfoni Orkestrası için ne büyük bir gurur vesilesi olsa gerek.

David Hurwitz, Carsten Dürer, Peter Cosse gibi eleştirmenlerin farklı dönem ve yerlerde yaptıkları değerlendirmeleri hep aynı iki ortak noktada biraraya gelmekte. Yapılan değerlendirmeler hiç bir kuşkuya yer bırakmadan Gülsin Onay’ın icrasının özenli, zengin, mükemmel, zarif ve Saygun’un eserlerinin ne denli sağlam ve büyüleyici olduğu yönünde ilerliyor. Peter Cosse, Gülsin Onay’ın müziği nasıl rafine edip sanatsal değeri yükselltiğini vurguluyor. Hurwitz ise değerlendirmesinde Saygun’un konçertolarının virtüozite gerektirdiğini yazarken ortaya çıkan performansın “ateşli” bir performans olduğunu da vurguluyor. Hurwitz’e göre CD’deki kayıt mükemmel bir şekilde yapılmış.

CPO etiketiyle piyasada bulunan bu kayıt, Türk müzik tarihini anlamak ve Ahmed Adnan Saygun (1907-1991) ile tanışmak açısından çok büyük bir fırsat. Saygun eserlerinde Ravel, Bartok, Debussy etkileri görülse de besteci kendine özgü müziğini yaratmış, Anadolu folklorunu müziğine zarif bir biçimde yerleştirmeyi başarmıştır. Carsten Dürer’in yazdığı üzere, Gülsn Onay’a ithaf ettiği 2. konçertoda, Saygun, “Anadolu halk müziğini orkestranın senfonik tınısıyla diğer eserlerinde olduğundan çok daha kuvvetli bir biçimde birleştirmiştir.”

Evin İlyasoğlu’nun “Zaman İçinde Müzik” isimli kitabında yazıldığı gibi, Saygun, 1936’da ümlü Macar besteci Bartok ile halk ezgilerini incelemek üzere Anadolu’yu gezmiş ve çalışma sonucu pek çok halk ezgisi notalara aktarılmıştır. Saygun’un eserleri arasında “Yunus Emre Oratoryosu”, “İnci’nin Kitabı” ile “Kerem”, “Köroğlu” ve “Gılgamış” operaları bulunmaktadır.

Bu yazı Gülsin Onay, Klasik Müzik içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s