Onlar Ne Okuyor? (2): Albinoni’nin Adagio’su Üzerindeki Sır Perdesi

Blogda Hayat’ta, zaman zaman, yabancı medyadan yazılara ve değerlendirmelere de yer veriyorum. Bu bölümün ilk yazısı Beethoven’ın “Für Elise” isimli eseri üzerineydi. Bu defa da İngiltere’nin popular klasik müzik dergisi “Classic FM”in Ekim 2010 tarihli sayısından Emma Baker’ın yazısını seçtim blog okurları için. Baker, “Büyük Eserlerin Ardındaki Hikaye” isimli köşesinde İtalyan besteci Tomaso Albinoni’nin ünlü Adagio’su üzerine yazıyor:

Şubat 1945’te müttefiklerin bombardımanından sonra Dresden, yanmış yıkılmıştı. Geriye kalan kültürel eserleri kurtarabilmek için 2. Dünya Savaşı sonrası bu kente gidenlerin arasında İtalyan müzikolog Remo Giazotto da bulunuyordu. İtalyan Barok müziği, özellikle Tomaso Albinoni ve Antonio Vivaldi konusunda uzman olan Giazotto, o sıralar Albinoni’nin biyografisi üzerinde çalışmaktaydı. Savaş öncesi Dresden Devlet Kütüphanesi önemli manüskriptleri barındırıyordu; İtalyan müzikolog, geriye kalanları kurtarmak ve kataloglamak üzere işe koyuldu.

Ne yazık ki çoğu şey yok olmuştu; bunların arasında Albinoni’nin eserleri de bulunmaktaydı. Ancak, Giazotto bu yıkımın içinde bestecinin bir trio sonatının motiflerini bulmayı başardı. Sonattan geriye kalan tek şey yavaş bölümden bazı motiflerdi – bas hattı ve 6 melodi ölçüsü. İtalyan müzikolog, Venedik Barok stili konusundaki bilgisini kullanarak bulduklarından tam bir bölüm ortaya çıkardı. Bu, Albinoni’nin o ünlü Adagio’suydu. Eserdeki o büyüleyici yaylılar, bu eseri Barok müzik tarihinin en önemli eserlerinden birisi yapmıştı.  Giazotto, bombalarla harabeye dönmüş Dresden’in küllerinden bir anka kuşunun doğmasını sağlamıştı.

Ama elbette hepimizin bildiği üzere anka kuşu mitolojik bir kuştur ve bu nedenle gerçek,  görünenden farklı olabilir: İtalyan müzikolog Remo Giazotto, 1998 yılındaki ölümünden kısa bir süre önce şaşırtıcı bir açıklama yapmış ve ortada hiç bir zaman bir manuskriptin olmadığını ve Albinoni’nin Adagio’su olarak bilinen ve sevilen eserin aslında, kendisinin 1945 yılında yazdığı bir Barok pastiş olduğu iddiasında bulunmuştu. Bu açıklama müzik tutkunlarının ayaklarının altındaki halıyı çekmek gibi bir şeydi. Giazotto’nun iddiasına inanılabilir miydi? Doğru söylediğine dair bir kanıt da yoktu.  Ve müzikolog, bu sırla birlikte ölmüştü. İlginç olan şey ise, Dresden Devlet Kütüphanesi’nde Giazotto’nun üzerinde çalıştığını iddia ettiği trio sonatanın çerçevesiyle ilgili bir kayıt da  bulunmadı.

Albinoni’nin Adagio’sunun üzerindeki sır perdesi hala açılabilmiş değil.  Tek tesellimiz burada sorgulananın eserin kalitesi değil de kaynağının olması.

Bu yazı Klasik Müzik içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s